Er is iets met de zondagmorgen.
De wereld slaapt uit. Iedereen komt traag op gang. Alles is nog stil.
Het herinnert me aan vroeger, als ik op zondagmorgen vroeg naar mijn oma fietste om met haar mee naar de kerk te gaan, dwars door een slaperige stad. Langs huizen met gesloten gordijnen en traag sjokkende wandelaars met hun hond. Heerlijk, vond ik dat. Ik had dan het gevoel dat de wereld van mij was, helemaal van mij... en van die paar slaperige voorbijgangers misschien ook een beetje, maar vooral toch ... van mij.
Vandaag is het ook weer stil. In de andere huizen in mijn straat zie ik nog amper beweging en er klinkt nog geen enkel geluid. De wereld houdt haar adem in, lijkt het. Vol verwachting naar wat er gebeuren gaat.
En ik geniet. Als kind hield ik al zo van stilte! Mijn moeder stond altijd vroeg op, ik moest echt om half zes mijn bed al uitkomen om haar voor te zijn, maar als me dat lukte: wauw. Ik alleen in dat stille huis, waar normaal gesproken zoveel voetstappen de ruimte vulden, zoveel stemmen de stilte doorbraken.
Ook hier is het stil. Ik heb Blogger.com ontdekt en ik doe hier mijn verhaal, maar niemand.... heeft me nog gevonden. Nu nog heb ik de illusie dat de complete site van mij is en dat is een bijzonder gevoel. Anoniem aanwezig ben ik, hier. Dat geeft me een grote mate van vrijheid in het formuleren van mijn gedachten. Ongecensureerd kan ik zomaar alles opschrijven wat me in de gedachten komt. Vrijheid. Stilte!
Toch houd ik me in. Ieder moment kan er iemand binnenkomen en gaan lezen, namelijk. Zoals vroeger de stilte altijd het rustpunt was voor de storm. Het moment vlak voor het ontwaken van de anderen, want dat dat gebeuren zou, stond al vast. Zo ook hier. Nu is er nog niemand, maar hoor ik daar voetstappen in de verte?
Verschijnt opeens het slaperige hoofd van een lezer, die over mijn schouder mee gaat kijken? Is er al iemand op die deel gaat uitmaken van mijn witte wereld, waar letters de hoofdrol spelen?
Onzichtbare lezer... ben je er al?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten